انگیزه و هیجان خود تنظیم شده در طول یادگیری

تصویر از لئو فونتس از پیکسابای

توسط Althea Need Kaminske

یادگیری خودتنظیمی یک فرآیند چرخه ای از پیش اندیشی، عملکرد و خود اندیشی است که به یادگیرنده اجازه می دهد تا یادگیری خود را تنظیم کند (1). اگرچه تعدادی از فرآیندهای شناختی، به ویژه فرآیندهای فراشناختی، در یادگیری خودتنظیمی دخیل هستند، توانایی یادگیرنده برای ارزیابی و تنظیم وضعیت انگیزشی و عاطفی خود می تواند به شدت بر خود تنظیمی یادگیری آنها تأثیر بگذارد. مقاله اخیر در روانشناس تربیتی توسط Stockinger، Nett و Dresel (2026) چارچوبی را برای درک تعامل تنظیم انگیزشی و هیجانی پیشنهاد کردند (2).

انگیزه ها و عواطف در مورد یادگیری می توانند همپوشانی قابل توجهی داشته باشند، اما می توانند به صورت جداگانه نیز در نظر گرفته شوند (2). انگیزه‌های یادگیری شامل اقدامات هدف‌دار است که توسط انتظارات یادگیرنده از موفقیت و ارزش‌هایی که به وظایف و نتایج اختصاص داده می‌شود، آغاز، پایدار و هدایت می‌شوند. عواطف مربوط به یادگیری بر مؤلفه های عاطفی و برانگیختگی تجربه یادگیری تمرکز می کنند – خواه خوشایند یا ناخوشایند، فعال یا غیرفعال کننده. معمولا این دو فرآیند با هم همپوشانی دارند. یک یادگیرنده ممکن است برای رسیدن به یک هدف تلاش کند و در صورت رسیدن به آن شادی و در صورت عدم دستیابی به غم و اندوه را تجربه کند. با این حال، پاسخ خنثی یا منفی به دستیابی به هدف نیز ممکن است (چیزی که من آن را تلاش بی روح می نامم، جایی که یادگیرنده انتظارات غیرمنطقی از خود و فرآیند یادگیری دارد و احساس می کند از نتیجه نهایی جدا شده است).

در سراسر مقاله، Stockinger و همکاران. (2026) بر تأثیر متقابل بین تنظیم انگیزشی و تنظیم هیجان تأکید می کند و خواستار مدلی از یادگیری خودتنظیمی است که تشخیص می دهد که این دو تا چه حد می توانند در هم تنیده باشند. جنبه ای از این کار که به نظر من واقعاً جالب است، تأکید بر نحوه درک فراگیر از فرآیند است. آیا یادگیرنده به دنبال بهبود انگیزه خود است؟ رفع کسالت؟ هر دو؟ نویسندگان اشاره می‌کنند که دو یادگیرنده بسته به اینکه چگونه نیازهای انگیزشی و عاطفی خود را ارزیابی کرده‌اند، ممکن است به روش‌های بسیار متفاوتی به یادگیری خودتنظیمی برخورد کنند.

توانایی ارزیابی این نیازها و تعیین اهداف، البته متکی به دانش فراانگیزه ای و فراعاطفی یادگیرنده است. آیا آنها می توانند احساس ناراحتی یا ناامیدی را تشخیص دهند؟ آیا آنها این را به عنوان نیاز به تعریف بهتر اهداف، تعیین انتظارات متفاوت یا سوء تفاهم نتایج تفسیر می کنند؟ یا از احساس اضطراب یا دلسردی ناشی می شود؟ ممکن است یک پاسخ درست وجود نداشته باشد و میزان تلاش برای تنظیم این که آیا انگیزه ها، احساسات یا هر دو مثمر ثمر هستند تا حد زیادی به درک یادگیرنده از نیازهای خود بستگی دارد.

درک تأثیر متقابل بین تنظیم انگیزشی و هیجانی برای درک بهتر یادگیری خودتنظیمی حیاتی است. در کارم با دانشجویان پزشکی، اغلب لحظه‌ای را می‌بینم که توانایی یک دانشجو برای ارزیابی و اجرای موفقیت‌آمیز یک استراتژی یادگیری مؤثر (شناختی) تحت تأثیر تنظیم انگیزشی یا هیجانی آنها قرار می‌گیرد. اگر آن‌ها احساس می‌کنند از هدف خود برای پزشک شدن جدا شده‌اند، یا انزوای اجتماعی و عدم حمایت را تجربه می‌کنند، در این صورت من کمی احمقانه احساس می‌کنم که در مورد نحوه برخورد با سؤالات تمرینی یا گنجاندن فلش کارت راهنمایی می‌کنم. در حالی که این ممکن است تا حدی مفید باشد، من احساس نمی‌کنم که در واقع به دانش‌آموز کمک می‌کنم که به طور کامل به آنچه که برای موفقیت نیاز دارد کمک کند.

مراجع

1. زیمرمن، بی جی (2002). تبدیل شدن به یک یادگیرنده خودتنظیمی: یک مرور کلی. نظریه در عمل، 41(2)، 64-70. https://doi.org/10.1207/s15430421tip4102_2

2. Stockinger، K.، Nett، U.E.، & Dressel، M. (2026). سیستم های درهم تنیده: به سوی چارچوبی یکپارچه از خودتنظیمی انگیزشی و عاطفی دانش آموزان. روانشناس تربیتی، 61(2)، 78-98. https://doi.org/1080/00461520.2025.2591964

Source link